Nereden ve nasıl benim bloguma geldiğini bilmediğim (istesem analyticsten görürüm tabi ama o zaman böyle afilli bir cümle kuramam) sevgili okuyucu. Bu satırları okuduğun şu anda ben ofiste çalışmaya çalışan 12 kişiden biriyim. Herkes iş üstünde bazısı çaktırmadan kaytarıyor, bazısı disiplinli kaptırmış çalışıyor.
Ben de blog yazıyorum. Aferin bana!
"Gaz bombası geldi, rimellerim aktı" 21 yy anadolu halk ezgisinden...
Ben öyle eylem meylem bilmezdim. ama niye bilmiyorum o kadar canım sıkıldıki bir anda 1 haziran günü kendimi sokakta buldum. Kah ağlıyor, kah slogan atarak geçti 17 gün.
Dün gece eve ulaştım saat 22:40 idi...
Gördüklerim yaşadıklarım o kadar güçlü kıldı ki beni, sanki 10 yıl aralıksız sokaklarda direnebilirim gibi geliyor. Ama sonra duşa girdim, aynaya baktım gene rimellerim akmış oturdum ağladım. Babamın ölümünden beri bu kadar hıçkırıkla ağlamamıştım. Sonra sildim makyajımı, yatağıma uzandım.
Eskilerden bir mirkelem şarkısını mırıldanarak uykuya daldım;
"Hayat insana her an gülmüyor Neden?"
